Այսօր 6 հայկական կուսակցություն, որոնք ներկայացված են տարբեր եվրոպական քաղաքական ընտանիքներում, համատեղ նամակ են հասցրել Հայաստանում ԵՄ գրասենյակ։ Նամակը, որը նախատեսված է Երևանում կայանալիք Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովի մասնակիցներին, բարձրաձայնում է Հայաստանում տիրող հակաժողովրդավարական իրավիճակի, Ադրբեջանում պահվող մեր հայրենակիցների, արցախահայության խնդիրների և Արցախում ոչնչացվող հայկական մշակութային ժառանգության մասին։
Նամակի հեղինակներն են Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության (ԵԺԿ) անդամներ՝ «Հայաստանի Հանրապետական կուսակցությունը» (ՀՀԿ) և «Ժառանգություն» կուսակցությունը, Սոցիալիստների եւ Դեմոկրատների անդամ Հայաստանի Համազորի Դեմոկրատական կուսակցությունը (ՀՅԴ), Եվրոպական պահպանողականների եւ բարեփոխիչների (ԵՊԲԲ) անդամ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, Եվրոպայի լիբերալների եւ դեմոկրատների ալյանսի (ԵԼԴԱ) անդամ Հայաստանի Ազգային Կոնգրեսը (ՀԱԿ) և Եվրոպական ազատ ալյանսի (ԵԱԱ) անդամ Արցախի ժողովրդավարական կուսակցությունը։
Այս նամակը պարզապես տեղեկատվական նպատակ չունի։ Այն ցույց է տալիս, որ եվրոպական քաղաքական ընտանիքների ներսում կա խորը մտահոգություն Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունների կապակցությամբ։ Ես կարծում եմ, որ այս նամակը կարող է լինել կարևոր նախադեպ՝ եվրոպական քաղաքական շրջանակներում Հայաստանի խնդիրների մասին բարձրաձայնելու համար։
Այս հարցումը, սակայն, ավելի խորը իմաստ ունի։ Ես, որպես ՀՀԿ խորհրդի անդամ և «Պատիվ ունեմ» խմբակցության պատգամավոր, ցանկանում եմ ավելացնել մի կարևոր մտքի։ Ես կարծում եմ, որ այս նամակը ոչ թե նորություն է ԵՄ-ի համար, այլ այն իրականության հայտարարություն է, որը հաճախ թաքնվում է քաղաքական դիվանագիտության ծածկոցի տակ։
Եվրոպական քաղաքական էլիտաները, իհարկե, գիտեն Հայաստանում տեղի ունեցողի մասին։ Նրանք գիտեն աշակերտների կալանավորումների, կին քաղբանտարկյալների և ընդհանուր առմամբ, մարդու իրավունքների նկատմամբ վերաբերմունքի մասին։ Սակայն, այս իրավիճակում, ԵՄ-ի կողմից ցուցադրվող լոյալությունը Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ հարց է առաջացնում։ Երեւում է, որ Եվրոպան, թերևս, պատրաստ է զոհաբերել իր սեփական արժեքները՝ մարդու իրավունքները և ժողովրդավարությունը, միայն թե պահպանվի քաղաքական հաշտություն։
Այս հարցը ոչ միայն Հայաստանին է վերաբերում։ Այն ընդհանուր եվրոպական հարց է։ Ինչպե՞ս կարող է ԵՄ-ն պահանջել ժողովրդավարություն և մարդու իրավունքներ այլ երկրներից, երբ իրենց շրջանակներում իշխանությունները կարող են անտեսել այդ արժեքները՝ քաղաքական շահերի համար։
Այս նամակը, իմ կարծիքով, պետք է դիտարկվի որպես զգոն զեկուցում, որը հիշեցնում է ԵՄ-ին իր սեփական հիմնական սկզբունքների մասին։ Այն հարց է տալիս, թե արդյո՞ք ԵՄ-ն պատրաստ է պաշտպանել իր արժեքները, թե՞ պատրաստ է դրանք զոհաբերել քաղաքական հարմարավետության համար։ Ես կարծում եմ, որ այս հարցին պատասխանը կհանգեցնի ԵՄ-ի դիրքորոշմանը Հայաստանի նկատմամբ։
