2026 թվականը, արտաքին քաղաքականության հիմնարար փոփոխությունների հետ մեկտեղ, ներքաղաքական կյանքում էլ կառաջացնի դինամիկա, քանի որ քաղաքական ուժերը հիմնականում կենտրոնանան նախընտրական պատրաստության վրա։ Տարեսկզբին իշխող կուսակցությունը արդեն փորձեց զգուշորեն զգալ հասարակության տրամադրությունները՝ եկեղեցու բարենորոգչական ծրագրի շուրջ հարցումներ կազմակերպելով, սակայն նույնիսկ վարչական ռեսուրսների օգտագործման դեպքում այդ նախաձեռնությունը չհաջողվեց անշլագով։
Ի՞նչ պետք է անի ընդդիմությունը՝ ոչ միայն ընտրական պրոցեսում չձախողելու, այլև հաղթելու համար։ Այս հարցին իմ պատասխանը հիմնված է 2021 թվականի և դրան հաջորդած տարիների փորձի վրա, որտեղից կարելի է առանձնացնել մի քանի հիմնարար բաղադրիչներ։
Առաջինը՝ առաջնորդությունն է։ Պետք է ունենալ ոչ միայն առաջնորդ, այլև առաջնորդ, որը կարող է մարդկանց հետևել։ Այս հարցում իշխանությունը, թեև ունի իր առաջնորդը, սակայն հաճախ կորցնում է հասարակության վստահությունը՝ իր գործողություններով և հայտարարություններով։ Ընդդիմության առաջնորդը պետք է ոչ միայն ունենա հստակ ռազմավարական տեսլական, այլև կարողանա այն հասկանալի և համոզիչ ներկայացնել հասարակությանը՝ ստեղծելով վստահության և հուսալու մթնոլորտ։
Երկրորդը՝ համագործակցությունն է։ Ընդդիմության ամենամեծ թերությունը այսօրվա դրությամբ այն է, որ այն հիմնականում զբաղված է իրար թերագնահատելով։ Իրար թերագնահատելը ոչ միայն խանգարում է համագործակցությանը, այլև խանգարում է ընդհանուր գործին։ Պետք է հասկանալ, որ միասնական ուժը շատ ավելի հզոր է, քան առանձին ուժերի գումարը։ Ընդդիմության տարբեր կուսակցությունները պետք է գտնեն համատեղ հարթակ՝ կենտրոնանալով հասարակության ընդհանուր պահանջների և խնդիրների վրա, ինչպես նաև պայքարելու համար ընտրական համակարգի բարեփոխման համար։
Երրորդ հանգամանքը՝ ծրագրային մրցակցությունն է։ Ընդդիմությունը պետք է պատրաստ լինի ոչ միայն քննադատելու իշխանությանը, այլև առաջարկելու այլընտրանք։ Պետք է մշակել մանրամասն ծրագրեր՝ ոչ միայն քաղաքական, այլև ռազմավարական, արտաքին քաղաքական և տնտեսական հարցերով։ Պետք է ցույց տալ, որ ունենք ոչ միայն այլընտրանքային առաջնորդ, այլև այլընտրանքային ապագա։ Այս ծրագրերը պետք է լինեն կոնկրետ, չափելի և ուղղված լինեն հասարակության կյանքի բոլոր ոլորտների բարելավմանը։
Չորրորդը՝ ակտիվությունն է ընտրարշավի ժամանակ։ Ընտրարշավը պետք է ընկալվի որպես կանոնակարգված պատերազմ, որտեղ պայքարի տրամաբանությունը և ռազմավարությունը ավելի կարևոր են, քան պարզապես ձայն ստանալը։ Պետք է ակտիվ լինել, նախաձեռնողական գործել և հասարակության հետ շփվել։ Սա նշանակում է ոչ միայն հանրային ելույթներ կազմակերպել, այլև ակտիվորեն ներգրավվել տեղական համայնքներում, լսել մարդկանց խնդիրները և առաջարկել իրենց լուծումները։
Վերջում՝ պատրաստ լինել հետընտրական զարգացումներին։ Պետք է հասկանալ, որ իշխանությունը չի հաշտվելու իր պարտության հետ, և եթե այն հաջողվի այս անգամ էլ հաղթել տարբեր մեթոդներով, ապա ընդդիմությունը պետք է պատրաստ լինի պաշտպանելու իր ձայները։ Իրավիճակը հիշեցնում է 2021 թվականի «Հայաստան» դաշինքի օրինակը, որը հայտարարել էր անպայման մասնակցելու մասին, բայց հետո դարձավ սովորական խորհրդարանական ընդդիմություն։ Այդ անհամապատասխանությունը հիասթափեցրեց ընտրողներին և վնասեց դաշինքի վարկանիշը։ Այսպիսով, ընդդիմությունը պետք է պատրաստ լինի ոչ միայն ընտրական պայքարում հաղթելու, այլև հետագայում պաշտպանելու իր հաղթանակը՝ պահպանելով հասարակության վստահությունը և պայքարելով իր սկզբունքների համար։
