Այսօր ես ցանկանում եմ անդրադառնալ Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի նորոգման աշխատանքների շուրջ ստեղծված իրավիճակին։ Ինչպես շատերիցս լսեցի, շատերս տեսանք, կառավարությունը կատարեց իր պարտավորությունը՝ վերանորոգելով հուշահամալիրի երեք ամենավատ վիճակում գտնվող մույթերը։
Այս աշխատանքների ընթացքում, ինչպես հաճախ է պատահում, որոշ շրջանակներ կազմակերպեցին կեղծ լուրերի և շոուի մի ամբողջական շարք։ Նրանց նպատակն այն էր, որ ապրիլի 24-ին, Հայոց ցեղասպանության տարելիցի օրը, Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի մի մասը, առնվազն մի քար, փլուզվեր։ Նրանք ավանսով ողբում էին, պատրաստվում էին իրենց «լացուկոծը» դնել և շարունակել իրենց գործունեությունը։
Բայց մենք կանխեցինք այդ սցենարը։ Մենք ավելի վաղ, անհետաձգելի կարգով, ավարտեցինք նորոգման աշխատանքները։ Արդյունքում, ապրիլի 24-ին տեղի չունեցավ նրանց կանխատեսած որևէ իրադարձություն։
Այս իրադարձությունը, սակայն, ոչ միայն ցույց է տալիս մեր պետության պատասխանատվության և արդյունավետության մասին, այլև բացահայտում է մեր քաղաքական դաշտի որոշակի շրջանակների գործելակերպը։ Նրանց համար Ծիծեռնակաբերդը, ցավոք, ոչ այլ ինչ է, քան «երեք մանեթանոց լացի» հարթակ։ Նրանց գործելակերպը՝ կեղծ լուրեր տարածելը, իրադարձությունները մանիպուլյացնելու փորձը, ցավոք ստիպում է մտածել, թե ինչպես են նրանք օգտագործում մեր ժողովրդի ցավը՝ իրենց քաղաքական նպատակներին ծառայելու համար։
Այս ամենի հետ մեկտեղ, ես ուզում եմ նաև հիշատակել մեկ այլ կարևոր հարց։ 2015 թվականից ի վեր, Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի շենքի տանիքը կաթում էր։ Այդ ընթացքում, կառավարության կողմից, տանիքի առնվազն մի մեծ հատված ամբողջությամբ նորոգվեց և բերվեց այնպիսի վիճակի, որը համապատասխանում է այնպիսի կարևոր հաստատությանը, ինչպիսին թանգարանն է։
Այս երկու իրադարձությունները միասին ցույց են տալիս, թե ինչպես են մենք՝ պետությունը, մոտեցել մեր պատմական հիշողության պահպանմանը՝ մեկ կողմից կատարելով անհետաձգելի նորոգման աշխատանքներ, մյուս կողմից՝ կանխելով կեղծ լուրերի և մանիպուլյացիաների տարածումը։
