Այսօր, ապրիլի 24-ին, Հայոց ցեղասպանության 111-րդ տարելիցը նշվում է այնպիսի մթնոլորտում, որը նախկինում անհնարին էր պատկերացնել։ Իրականում, պետական մակարդակով, Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը այլևս ոգեկոչվելու է, այլ՝ անարգվելու։
Այս վերջին մի քանի տարիներին իշխող քաղաքական ուժը, իդեոլոգիական մակարդակով, որը հասնում է իդիոտիզմի, Հայոց ցեղասպանության մեղքը բարդում է ոչ թե ցեղասպանության կատարողների վրա, այլ՝ ցեղասպանված հայ ժողովրդի վրա։
Հայաստանի գործող իշխանության կողմից տարածվող այս կեղծ քարոզչության հիմքում ընկած է միտքը, թե լայն իմաստով՝ «ցեղասպանությունը մեզ հասնում էր»։ Ըստ այդ սկզբունքի՝ Օսմանյան կայսրության դեմ հայերի հանդգնությունը, նրանց այլ ուղղություններով մտածելու ցանկությունն է, ինչը հանգեցրել է ցեղասպանության։ Այդպիսի քարոզչության պայմաններում, Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիրի այցը ոչ թե հարգանքի տուրք է, այլ Թուրքիայի իշխանություններից ներողություն խնդրելու ակտ՝ 111 տարի առաջ մեր նախնիների «սխալ պահելու» և ցեղասպանվելու համար։
Այս պահին սատանայական թվացող այս տեսլականը ավելի սատանայական չէ, քան մի քանի տարի առաջ Արցախն իրենց հայրենիք համարողների կողմից այսօր Արցախի «ադրբեջանական պատկանելությունն» ապացուցելու համար կատարվող ջանքերը։
Հիշենք, որ վեց տարի առաջ Արցախում տեղի ունեցածը 111 տարի առաջ կատարված ցեղասպանության անմիջական հետևանքն էր։ Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը, ապրիլի 24-ի խորհուրդը, համազգային ողբը չէ, թեև միշտ ավելի հեշտ է եղել ողբալը։ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման և դատապարտման նպատակը եղել է և պետք է լինի ապագայում որևէ դրսևորմամբ դրա կրկնությունը կանխելը։ Հայաստանի այսօրվա իշխանությունը, սակայն, վարում է քաղաքականություն, որի հիմքում ոչ թե ցեղասպանությունների կանխումն է, այլ՝ մանիֆեստը բոլոր ցեղասպանողներին այն մասին, որ իրենք պատրաստ են ամենայնի, ինչի համար սովորաբար կարող են ժողովուրդներին ցեղասպանել։
Այս ամենի ֆոնին, իշխանությունները ներկայացնում են ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիրի վերանորոգումը՝ այնպես, ինչպես նախկինում ներկայացվել էր Արցախին տրված բյուջետային աջակցությունը։ Ինչպես այդ աջակցությունը հանգեցրեց Արցախի կորստին, այնպես էլ այս «վերանորոգումը» կարող է հանգեցնել ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի անվանակոչման՝ «Համազգային ամոթի ու ներողության հուշակոթող» անվամբ, որի մոտ ամեն տարի իշխանությունները կկանգնեն ծնկի՝ իրենց պապերի կողմից թուրքերի պապերին պատճառած ծանր ապրումների համար ներողություն խնդրելու համար։
Այս պահին, երբ ադրբեջանական զինված ուժերը հողին են հավասարեցրել Սուրբ Հակոբ եկեղեցին և հարակից խաչքարերը, երբ 3 տարի առաջ ադրբեջանցիները Կոռնիձորում տեղակայել են անցակետ՝ ամբողջականացնելով Արցախի շրջափակումը, Հայաստանի իշխանությունները ցեղասպանության հիշատակը վերածում են ինքնասպանության։
Այս ամենի ֆոնին, պատմաբան Աշոտ Հարությունյանի խոսքերն ավելի ցավոտ են հնչում․ «Պետք է խոսել ոչ միայն 1915 թվականի ցեղասպանության մասին, այլև դրան հաջորդած ցեղասպանական գործողությունների մասին, որոնք տեղի ունեցան թե՛ Ադրբեջանում, թե՛ Արցախում»։
Այս ամենը հարց է առաջացնում․ արդյո՞ք սա համարժեք է Նիկոլ Փաշինյանի կողմից սովորեցվող դասին։
