Հրապարակված հարցման տվյալները, որոնք իշխանության հանդեպ վստահության մասին են, առաջացրել են շոկային ազդեցություն հասարակության որոշ շերտերում։ Սակայն, այս արդյունքների վերլուծության մեջ բաց են թողնվել մի քանի կարևոր մանրամասներ, որոնք, փաստորեն, զրոյացնում են հարցման արժեքը։
Հիմնական խնդիրը հարցման մեթոդաբանական թերությունն է։ Հարցվածների, ռեպոնդենտների ընդամենը 16 տոկոսն է պատասխանել հարցերին։ 84 տոկոսը, այսինքն՝ յուրաքանչյուր 100 հոգուց 84-ը, կախել է խոսափողը։ Սա նշանակում է, որ մենք տեղեկացել ենք միայն մեր հասարակության 16 տոկոսի կարծիքի մասին։
Իհարկե, հարցումներին, որպես կանոն, պատասխանում են այն մարդիկ, ովքեր ունեն որոշակի վստահություն կամ աջակցություն իշխանության նկատմամբ։ Այսպիսով, հարցման արդյունքները չեն կարող համարվել հանրային կարծիքի իրական պատկերը։
Սոցիոլոգիական գիտելիքներ ունեցող փորձագետը նշել է, որ եթե հարցման կազմակերպիչները բարեխիղճ լինեին, նրանք չպետք է հրապարակեին այս արդյունքները, քանի որ դրանք շատ հեռու են իրականությանը համապատասխանելուց։
Հարցման բնագրի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս կատարել մի քանի հետաքրքիր դիտարկումներ։ Ընտրությունների գնացողների քանակի նկատելի աճ է գրանցվել նախորդ ընտրությունների համեմատ, ինչը կարող է վկայել ընտրողական ակտիվության աճի մասին։ Բայց ամենակարևորը այն է, որ հարցումը բոլորովին չի խոսում իշխանությունների օգտին։
Նույնիսկ եթե ենթադրենք, որ հարցմանը մասնակցելուց հրաժարված 84 տոկոսի մեջ կան իշխանության երկրպագուներ, դա մեր հասարակության ընդամենը 40 տոկոսն է կազմելու, իսկ հավանաբար՝ նույնիսկ ավելի քիչ։ Ուստի, խորհուրդ չէ տալ ընդդիմադիր ուժերին այս արդյունքներից հեռու գնացող եզրակացություններ անել։
Հարցման արդյունքները պետք է ընդունել որպես մեկ այլ փաստարկ, որը հակիրճ պատկերում է իշխանության հանդեպ վստահության նվազման միտումը, բայց ոչ որպես հանրային կարծիքի վերջնական և հստակ արտահայտություն։
