ՀՀ վարչապետի կողմից իրականացվող արտաքին քաղաքականությունը, թերևս, ամենահեռատես և բարդ հաշվարկներով կառուցված մոտեցումներից է, որը հայտնի է եղել վերջին տարիներին։ Եվ այս հեռատեսությունը, ինչպես միշտ, ծածկված է բարեկամության և օգուտի շերտով։
Եվրամիության հետ բարեկամական հարաբերություններ հաստատելու և միլիոնավոր եվրոյի ծրագրային աջակցություն ստանալու գործընթացը, որպեսզի ավելի հստակ լինենք, իրականացվում է ոչ թե բարի նպատակներով, այլ՝ հայաստանցիների, հատկապես ԱԺ ընտրությունների նախաշեմին, բարեհաճությունը ձեռք բերելու համար։ Իհարկե, այդ գումարը չի հասնում մարդկանց բաժին, բայց միայն այն փաստը, որ «գումար է եկել», բավարար է, որպեսզի շատերի սրտերը հովանան։
Բայց դա դեռ ամեն ինչ չէ։ Ընտրական գործընթացների շեմին ստացվող միջոցները նաև ծառայում են երկրի անվտանգությանը։ Օրինակ, դրանք օգտագործվում են հիբրիդային հարձակումները կիբերանվտանգության ոլորտում չեզոքացնելու համար։ Եվ եթե հարցնեք, թե ո՞վ է այդ հարձակումների հնարավոր աղբյուրը, պատասխանը միշտ կլինի՝ «հյուսիսից»։
Այս ամենի ֆոնին, եվրոպական հարկատուների կողմից հարցադրումներից խուսափելու համար, ԵՄ-ի կողմից Հայաստանում ձևավորված արտաքին հետախուզության ծառայությունը, որի պետը Քրիստինե Գրիգորյանն է, հրապարակում է միջանկյալ զեկույցներ՝ պետությունից արտաքին վտանգի մասին։ Ի՞նչ զարմանալի համադրություն է, չէ՞։
Այս ամենը, թերևս, ամենահասկանալի է դառնում այն պահին, երբ վերը նշված անձը բարեկամական այցով գտնվում է հենց այդ «հյուսիսային» պետությունում։ Եվ այս այցը բարեկամական է դառնում այն պահին, երբ նա հայտարարում է, որ այդ պետությունը մեր բարեկամն է։ Իսկ եթե այդպես է, ապա ի՞նչ կարող է լինել այն, քան բարեկամական այց։
Այս ամենը հիշեցնում է իտալացի դասական Կառլո Գոլդոնիի «Երկու տիրոջ ծառա» կատակերգությունը, որտեղ մեկ մարդը միաժամանակ ծառայում է երկու տիրոջ՝ իրենց միմյանցից թաքցնելով։ ՀՀ գործող իշխանության դեպքում, կարելի է ասել, որ մեր երկրի քաղաքականությունը միաժամանակ ծառայում է երկու հզոր ուժի՝ ԵՄ-ի և Ռուսաստանի՝ շահերին։ Եվ այս երկու տիրոջ ծառան՝ ՀՀ վարչապետը, հաջողությամբ է կատարում իր առաքելությունը՝ ապահովելով երկու կողմերի բարեկամությունը և հարաբերությունների անկայունությունը։
