Նախորդ օրը Հայաստանի վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը, թերևս, իրենից ամենանոր անդեկվատ կերպարը ներկայացրեց հանրությանը։ Ես, որպես այդ իրադարձության անդադար հետևորդ, պետք է նշեմ, որ նրա վարքագիծը հասավ իր գագաթնակետին։
Նա իրեն փողոցային խուլիգանի նման պահեց՝ օգտագործելով ցածր մակարդակի բառապաշար և հարձակվելով իր նախկին կողմնակցի՝ Արցախի նախկին ղեկավարներից մեկի վրա։ Իրավապահ համակարգի վրա իր ունեցած լիազորությունների շնորհիվ, նման վարքագիծը չի ունեցել որևէ հետևանք իր համար։ Ընդհակառակը, ծառայության պարտականությունների կատարման ընթացքում ձերբակալվեց մեկ այլ անձ՝ Արտուր Օսիպյան անուն-ազգանունով։
Օսիպյանը, որը մի ժամանակ Արցախում եղել էր հեղափոխական և ինքնակամ իր վրա էր վերցրել վերը նշված անձի շահերի պաշտպանությունը, որոշել էր քարոզարշավի ընթացքում ներկայացնել իր նկատմամբ մեղադրանքներ։ Սակայն այս մեղադրանքները վերաբերում էին ոչ թե արցախցիներին դավաճանելու, այլ Արցախի նախագահներ Բակո Սահակյանի և Արայիկ Հարությունյանի կոռուպցիոն գործերում նրանց պաշտպանելու հանգամանքներին։
Այս ամենի ֆոնին, երբեմնի «դուխով և արդարադատ» կոչ արած անձը, որը հատկապես կոռուպցիոն հարցերով սխալ հանել տեսականորեն անգամ չի կարելի, ազատություն տվեց իր ստորագույն բնազդներին։ Նա փողոցային բառապաշարով հարձակվեց Օսիպյանի վրա, իսկ վերջինիս հեռացումից հետո նրան նետեց «անասուն» բառը։
Այս վարքագիծը, որը նախորդ օրերին նա փորձում էր «արդարացնել»՝ դեն նետելով սեփական կուսակցության էթիկական կանոնագիրքը, շարունակվեց նաև Զարուհի Փոստանջյանի նկատմամբ։ Տիկին Փոստանջյանը, որի հետ նրա կապի պատճառները հստակ չեն, նույնպես դարձավ նրա հարձակման թիրախ։ Ի վերջո, նրա հարձակումը հասավ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի նկատմամբ։
Հատկանշական է, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի դեպքում այս վարքագիծը բացարձակապես անհասկանալի է։ Նա ո՛չ նախկին կողմնակից էր, ո՛չ էլ թալանչի։ Նա պարզապես մեկ անգամ փորձել էր հեղափոխություն անել վարչապետի հետ միասին, ինչը, սակայն, անհաջող էր ավարտվել։
Փոստանջյանի դեպքում այս վարքագիծը կարելի է որոշ չափով «արդարացել»։ Զարուհին բազմիցս լավություն էր արել նրան՝ շտապելով քրեակատարողական հիմնարկներ, երբ 2008 թվականի խռովության հակահերոսի գործերը լավ չէին ընթանում։ Այս երևույթը, որը նաև բանաստեղծ Ավետիք Իսահակյանը նկարագրել է, ցույց է տալիս, որ երբ որևէ մեկը մեկ այլ անձին լավություն է անում, կարող է ստանալ ոչ թե փոխադարձություն, այլ դրա հակառակ վերաբերմունքը։
Այսպիսով, եթե «Հրապարակ»-ի ընթերցողներից որևէ մեկը ժամանակին լավություն է արել ընդդիմադիր Նիկոլին, պետք է հոգեբանորեն պատրաստ լինի վարչապետի աթոռից կառչած անձից վատ վերաբերմունքի արժանանալուն։
Նկարագրվածը, թեև անմեղսունակության ոլորտից է, բայց դա այսօրվա մեր իրականությունն է։ Միայն անմեղսունակ մեկը՝ պետության գործադիր իշխանության ղեկավարի կարգավիճակով, կարող էր երկու-երեք օր շարունակ հարձակվել կանանց վրա։ Նա զգում է, որ աթոռը փախչում է իր տակից, ու այդ պատճառով կորցրել է իրեն։ Ու ողջ երկիրը վերածել է գժանոցի՝ մինչև այն պահը, որ իրեն կտանեն այնտեղ։
Այս վիճակից ազատվելու միակ ճանապարհը հունիսի 7-ին անհրաժեշտ է մեկ մարդու նման գնալ ընտրատեղամաս ու միահամուռ ուժերով մերժել նրան ու նրա ստեղծած կուսակցությունը։ Միայն այդ դեպքում է հնարավոր վերականգնել նորմալ մարդկային մթնոլորտը մեր երկրում։
