Հունվարի 4-ին Նիկոլ Փաշինյանը և հանրության շրջանում «տիրադավներ» անվանումը ստացած եպիսկոպոսները հանդիպել են վարչապետի կեցավայրում, որտեղ ընդունել են «Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու բարենորոգման» վերաբերյալ հայտարարություն։ Այս իրադարձությունը, որը նախագահվել է վարչապետի կողմից, առաջացրել է լայն հասարակական քննարկում՝ հատկապես նրա իրավական ուժի և հնարավոր հետևանքների առումով։
Իրավական ծառայությունների մասնագետ Արա Ղազարյանը նշել է, որ Նիկոլ Փաշինյանի և եպիսկոպոսների ստորագրած այսպիսի թղթը, իրենով պայմանավորված, իրավական ուժ չունի։ Նրա կարծիքով՝ այն կարելի է որակել որպես արտահայտվելու ազատության իրավունքի իրականացում, որը պաշտպանվում է սահմանադրությամբ։
Այնուամենայնիվ, Արա Ղազարյանը ընդգծել է, որ այս գործողությունը վերագրվում է ոչ թե պարզապես Նիկոլ Փաշինյանի անձին, այլ՝ վարչապետի պաշտոնին, որը հանդիսանում է պետական իշխանության գործադիր ճյուղի ներկայացուցիչը։ Սա, իր հերթին, բարձրացնում է հարցի բարդությունը և պահանջում է իրավական համակարգի մակարդակով ուսումնասիրություն՝ որոշելու, թե արդյոք գոյություն ունի նմանատիպ գործողությունների կարգավորման համար նախատեսված օրենք կամ նորմատիվ ակտ։
Մասնագետը նաև նկատել է, որ այս իրադարձությունը խախտում է երկու հիմնարար սկզբունք՝ պետության չեզոքության պարտավորությունը և կրոնական համայնքների ինքնավարության իրավունքը։ Ըստ իրավական նորմերի՝ գործադիր իշխանությունը չպետք է միջամտի եկեղեցու կանոնական հարցերին, դավանաբանության խնդիրներին կամ նույնիսկ եկեղեցական առաջնորդների ընտրության գործընթացներին։ Այս սկզբունքը ամրագրված է միջազգային իրավունքի և Եվրոպական դատարանի որոշումներում։
Արա Ղազարյանը եզրափակել է, որ այս ամենը հետազոտման առարկա է, և չկա որևէ օրենք, որը կկարգավորի նմանատիպ գործողությունները։ Նրա կարծիքով՝ այս քայլը ակնհայտ խախտում է կրոնական համայնքների ինքնավարության իրավունքը, որը պետք է հարգվի պետության կողմից։
