Իմ մտքերը, որոնք ձևակերպեցի Մարալիկում կայացած բանախոսության ընթացքում, կենտրոնանում են պետության և ժողովրդի միջև գոյություն ունեցող անբաժանելի կապի վրա։
Պետությունը, իմ կարծիքով, ոչ թե որևէ ինստիտուցիոն կամ կառավարական կառույց է, այլ ժողովրդի կողմից ստեղծված և շարունակաբար զարգացող կենսական միավոր։ Այն գոյություն ունի և աճում է միայն ժողովրդի ջանքերի, կամքի և պատասխանատվության շնորհիվ։
Պետության հիմքում ընկած է քաղաքացու կամքը։ Քաղաքացին ոչ միայն ցանկանում է ունենալ պետություն, այլև ակտիվորեն մասնակցում է դրա կառուցմանը։ Նա ցանկանում է սահմանել այն կանոնները, սկզբունքները և արժեքները, որոնցով պետությունը կառավարվի, և պատրաստ է ապրել այդ կանոններով։
Այսպիսով, քաղաքացին և պետությունը ձևավորում են անբաժանելի, փոխլրացնող հարաբերություն։ Քաղաքացին պետության նկատմամբ ունի խորը, սիրային զգացմունք, որը հիմնված է պատասխանատվության և ընդհանուր ճակատագրի վրա։ Նա սիրում է իր պետությունը նույնիսկ այնքան, որքանով սիրում է ինքն իրեն։
