Իմ վերլուծությունների շարքում ես անդրադառնում եմ ներկայիս քաղաքական իրավիճակի և ընդդիմության գործողությունների վերաբերյալ մի շարք հարցերի։
Իմ կարծիքով, ընդդիմության կողմից Հայաստան գործուղված խմբերի գործողությունները ոչ թե պետականության և սուվերենության պաշտպանությանն են ուղղված, այլ ունեն ավելի կոնկրետ նպատակ։ Այս խմբերը, իմ տեսողությամբ, գործուղվել են Հայաստան՝ իրենց անձնական կամ բիզնես շահերը պաշտպանելու համար։ Նրանց նպատակն է Հայաստանը մատաղ անել՝ այն դարձնելով կոնկրետ մարդկանց կամ կազմակերպությունների շահերի գործիք։
Անդրադառնալով ընդդիմության որոշ անդամների գործողություններին, ես չեմ կարող չնշել Սամվել Կարապետյանի որդու՝ Սարգիս Կարապետյանի՝ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնին ուղղված դիմումի հարցը։ Իմ կարծիքով, նման դիմումը պետք է ուղղված լիներ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինին։ Պատճառն այն է, որ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի և դրանից հետո տեղի ունեցած իրադարձությունների ճակատագիրը, իմ վերլուծությամբ, ապահովված էր Պուտինի կողմից։ Ուստի, եթե նպատակը պատերազմի արդյունքների վերանայումն է, ապա դիմումը պետք է ուղղված լիներ հենց նրան։
Ես նաև հերքում եմ Սերժ Սարգսյանի այն պնդումը, թե եթե նա շարունակեր մնալ Հայաստանի ղեկավարը, 2020 թվականի պատերազմը չէր լինի։ Այս պնդումը, իմ կարծիքով, մանիպուլյատիվ է և հիմնված է անճշտության վրա։ Իրականությունը այն է, որ 2016 թվականին, երբ Սերժ Սարգսյանը իշխանության մեջ էր, արդեն տեղի էր ունեցել պատերազմ։
Վերջում, ես ուզում եմ նշել, որ հունիսի 7-ի ընտրությունները, իմ տեսողությամբ, հայ ժողովրդի համար կենսական նշանակություն ունեցող իրադարձություն են։ Այս ընտրությունները, իմ կարծիքով, որոշում են մեր երկրի լինել-չլինելը։ Եթե ընտրություններում հաղթանակ է գրանցում ընդդիմությունը, ապա Արցախի ճակատագրի նման ճակատագիր է սպասում նաև Հայաստանին։ Եթե այս մարդիկ գա իշխանության, իմ վերլուծությամբ, նրանք կհանձնեն Հայաստանը՝ նմանապես Արցախին։
