Հայաստանում ընդդիմության առաջնորդի հասկացությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես մեկ անձի գերիշխանություն, այլ որպես ընդդիմադիր ուժերի միավորման գործընթաց։ Այս կարծիքը ես հայտնել եմ՝ պատասխանելով այն հարցին, թե արդյոք ես համաձայն եմ այն տեսակետի հետ, որ ընդդիմության առաջնորդը Սամվել Կարապետյանն է։
Ես նշել եմ, որ ընդդիմադիր դաշտը ներկայումս ավելի մրցակցային է, քան նախորդ ընտրություններին, որտեղ մասնակիցների թիվը հասնում էր մոտ 25-ի։ Ընդդիմադիր ուժերը ավելի վաղ են սկսել իրենց նախընտրական արշավները, ինչը նպաստում է մրցակցությանը։
«Ես հիմա չէի տարվի սոցիոլոգիայով, որովհետև դաշտը իրականում մրցակցային է։ Կտեսնենք, ընտրությունները ցույց կտան», – եմ ասել ես՝ ընդգծելով, որ սոցիոլոգիական տվյալները հաճախ օգտագործվում են հանրային կարծիքի վրա ազդելու համար, այլ ոչ թե քաղաքական իրավիճակը չափելու։
Պարզաբանել եմ, որ «ընդդիմության առաջնորդ» հասկացությունը նշանակում է այն մարդը, որը միավորում է ամբողջ ընդդիմությունը մեկ քաղաքական միավորի մեջ։ «Քանի որ նման բան Հայաստանում տեղի չի ունեցել, մենք մինչ օրս չգիտենք մասնակիցների ամբողջական քանակը», – եմ նշել ես՝ ավելացնելով, որ յուրաքանչյուր ընդդիմադիր կուսակցություն ունի իր նպատակը՝ հաղթել։
Ես նաև հակադրել եմ «ընդդիմության առաջնորդ» և «սոցիոլոգիական առաջնորդ» հասկացությունները՝ պնդելով, որ առաջինը պահանջում է ընդդիմության միավորում, իսկ երկրորդը պարզապես արտացոլում է սոցիոլոգիական հարցումների արդյունքները։ «Եթե լիներ ընդդիմության ընդհանուր առաջնորդ, ապա նա կմիավորեր այդ ընդդիմությունը մեկ քաղաքական միավորի մեջ», – եմ եզրափակել ես։
