Արցախի հարցը փակ չէ, և այս պահին իշխանությունները, թվում է, փորձում են փակել մեր հիշողությունը, մեր պատմությունը, մեր ինքնությունը՝ այն փոխարինելով մեկ այլ, իշխանության կողմից ստեղծված «հայրենասիրության» մոդելով։
Այսօրվա իրադարձությունները, որոնք զուգահեռ են ադրբեջանական քարոզչական մեքենայի աշխատանքին, հստակ ցույց են տալիս, թե որտեղ են մենք կանգնած։ Թուրքիայի ազգային ինքնորոշման օրը Բաքվում հիշում են 44-օրյա պատերազմի հաղթանակը, իսկ ադրբեջանական լրատվամիջոցները հրապարակում են հայկական «վանդալիզմի» մասին հոդվածներ, որոնք, իբրև թե, «կատարվել են» Աղդամում, Ակնայում և Շուշիում։ Բաքվում նշում են նաև Լաչինի միջանցքի վրա անցակետ տեղակայելը, որը համարում են պետական քաղաքականության մեկ այլ փուլ, որը պիտի հանգեցներ Արցախի ամբողջական հայաթափման։
Այս ամենի ֆոնին Երևանում Դաշնակցության կազմակերպմամբ տեղի է ունենում ավանդական ջահերով երթ, որը կարող է Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության համար «ջղաձգվել»։
Այս իրադարձությունների համատեքստում հատկապես զարմանալի է իշխանության կողմից ցուցադրվող անհամաչափությունն ու մանիպուլյացիան։ Մի կողմից, իշխանությունները պնդում են, թե Ադրբեջանը խոչընդոտում է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորմանը, մյուս կողմից՝ հրաժարվում են հրապարակայնորեն հանձնառություն ստանձնել աջակցելու ՀՀ տարածքում պատերազմական հանցագործությունների պատժմանը, նույնիսկ, եթե դա վերաբերվի Ադրբեջանի ռազմական ու քաղաքական էլիտային։
Այսպիսով, իշխանությունը փորձում է մերժել ցանկացած պատասխանատվություն՝ միաժամանակ պահպանելով իր ռազմական-քաղաքական դիրքերը։
Այս ամենը տեղի է ունենում այն պահին, երբ Կառավարության նիստից հետո լրագրողներից մեկը հետաքրքրվել է Նիկոլ Փաշինյանից՝ արդյո՞ք պատրա՞ստ է հրապարակայնորեն հանձնառություն ստանձնել աջակցելու ՀՀ տարածքում պատերազմական հանցագործությունների պատժմանը։ Ի պատասխան՝ Փաշինյանը նշել է, թե նման խոսակցությունները «երկսայրի սուր են»։
Այսպիսով, մենք ականատես ենք դառնում, թե ինչպես է իշխանությունը փորձում փակել մեր հիշողությունը, մեր պատմությունը, մեր ինքնությունը՝ փոխարինելով այն մեկ այլ, իշխանության կողմից ստեղծված «հայրենասիրության» մոդելով։
Այս ամենի ֆոնին, երբ իշխանությունները փորձում են մերժել ցանկացած պատասխանատվություն, մեր հիշողությունը և մեր պատմությունը, հարցը դառնում է ոչ թե այն, թե ինչպես կարող ենք մենք ապրել այս պայմաններում, այլ այն, թե ինչպես է իշխանությունը կարողանում մերժել ցանկացած պատասխանատվություն՝ միաժամանակ պահպանելով իր ռազմական-քաղաքական դիրքերը։
