Հայաստանում ընթանում են իրադարձություններ, որոնք, իմ գնահատմամբ, խորապես փոխում են երկրի քաղաքական լանդշաֆտը։ Իրավիճակը հասել է այն կետին, երբ իշխանությունները, թվում է, փորձում են ստեղծել բանտիոն, որտեղ ընդդիմադիրները կլինեն ոչ թե քաղաքական մրցակիցներ, այլ իշխանության համար վտանգավոր գործիչներ։
Այս գործընթացի սկիզբը դրվել է ապրիլի 17-ի խորհրդարանական ընտրություններից հետո։ Ընտրությունների արդյունքները, որոնք ցույց տվեցին, որ իշխանական կուսակցությունները զգալիորեն կորցրել են իրենց աջակցությունը, իշխանություններին ստիպեցին վերանայել իրենց ռազմավարությունը։ Իրավիճակը, որը նախկինում կարող էր լուծվել քաղաքական համաձայնությունների միջոցով, այժմ փոխարինվում է ճնշման և բռնության ոճով։
Այս ռազմավարության հիմնական գործիքը դատական համակարգն է։ Գլխավոր դատախազը դիմել է Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովին՝ մի խումբ ընդդիմադիր առաջնորդների՝ Րաֆայել Գրիգորյանի, Անդրանիկ Քոչարյանի և Սերժ Ծառուկյանի անձեռնմխելիությունից զրկելու պահանջով։ Իրավիճակը հստակ նշանակություն ունի։ Փաշինյանը, ինչպես արդեն բազմիցս հայտարարել է, ցանկանում է տեսնել այդ մարդկանց բանտում՝ «թավիշը ավարտելու» համար։
Այս քայլերը, սակայն, ոչ միայն քաղաքական հարձակում են ընդդիմության վրա, այլև փորձ են ժողովրդի ուշադրությունը շեղել ավելի լուրջ խնդիրներից։ Տնտեսական անկայունությունը, Ադրբեջանի հետ սահմանային լարվածությունը և այլն՝ այս ամենը պետք է մոռանալ, մինչդեռ հասարակությունը հետևում է դատական գործընթացներին։
Իմ կարծիքով, այս ամենի իսկական նպատակը ոչ թե ընդդիմադիրներին պատժելն է, այլ ապագա ընտրություններին ապահովել իշխանության համար անհրաժեշտ ճնշումը։ Փաշինյանը, հավանաբար, ցանկանում է, որ Րաֆայել Գրիգորյանը, Անդրանիկ Քոչարյանը և Սերժ Ծառուկյանը չմասնակցեն հաջորդ ընտրություններին, ինչը թույլ կտա նրան ստանալ ավելի բարձր տոկոսային արդյունք՝ 65-70 տոկոս, որը, ըստ նրա, կապահովի նրա իշխանությունը։
Այս իրադարձությունները հիշեցնում են ինձ նաև անցյալի դրվագներ։ Օրինակ, իշխանությունների կողմից «Զվարթնոց» օդանավակայանում գաղտնի նկարահանումները և դրանց հրապարակումը խոսում են ոչ թե մասնագիտական կամ անվտանգության հարցերի մասին, այլև իշխանության կողմից մարդկանց վրա ճնշում գործադրելու և նրանց հանցավորացնելու մասին։ Այս գործելակերպը, որը սկսվեց 2018 թվականին, երբ ԱԱԾ-ն հրապարակեց գեներալ Մանվել Գրիգորյանի լուսանկարը բանտախցից, այսօր դարձել է իշխանության հիմնական գործիքը։
Այս ամենի հետևանքը հայ ժողովրդի վրա ոչ թե իշխանության ամրապնդումն է, այլ վստահության խորը կորուստը։ Իրավիճակը հասել է այն կետին, երբ իշխանությունները կարող են ցանկացած մարդու, ցանկացած հայտարարության համար մեղավոր համարել և դատապարտել, մինչդեռ ընդդիմադիրները, իմ տեսակետով, չեն լռելու և կամրապնդեն իրենց պայքարը։ Այս պայքարը, հավանաբար, կներառի նաև փողոցային ցույցեր, որոնց կմիանան նաև գյուղացիները, որոնք արդեն զգում են իշխանությունների քաղաքականության դառը հետևանքները։
