Ապրիլի 24-ը իմ համար ոչ թե սգալու, այլ մեր ազգային երդումը հարանորոգելու օրն է։ Ինչպես ասում են, «սգալու խնդիրը» ոչ թե մեր հիմնական նպատակն է, այլ հասկանալը, որ մեկ ու կես միլիոն հայեր իրենց կյանքը զոհաբերեցին, որպեսզի մենք, նրանց ժառանգները, կարողանանք հարատևել։ Եվ այսօր, նույնպես, մեր պետությունը պետք է հարատևի։
Մեր ներկայությունը այստեղ, այս օրը, ինքնին հզոր հայտարարություն է մեր ինքնության և ազգային անցյալի մասին։ Ես և իմ ընտանիքը ապրում ենք այս ճշմարտությամբ ամեն օր, ոչ թե միայն ապրիլի 24-ին։
Այսօր, ինչպես ասվում է, հավաքական աղոթքի օր է։ Ես համոզված եմ, որ հավաքական աղոթքը հասնում է Աստծուն ավելի արդյունավետ։ Պատմության կրկնությունը կանխելու համար մենք պետք է ուժեղ լինենք։
Ցեղասպանությունը, որը չպատժվեց 111 տարի առաջ, հասավ մինչև Արցախ, և այժմ նույն պատժի բացակայության պատճառով սպառնում է Հայաստանի Հանրապետությանը։ Ինչպե՞ս դա թույլ չտալ։ Պատասխանը պարզ է՝ պետք է մեր իրավունքներին, ինչպես պետական, այնպես էլ ազգային, տեր կանգնենք։ Տեր կանգնենք ոչ միայն խոսքով, այլև գործով։
Յուրաքանչյուր հայ պետք է պատկերացնի, որ ցեղասպանությունը կրկնվում է, եթե չի պատժվում։ Մենք ոչ պատերազմասեր ենք, ոչ էլ ագրեսիայի հակումներ ունենք։ Բայց թուրք ժողովուրդը պետք է ընդունի իր պատմության այս դառը ճշմարտությունը՝ իր նախորդ սերունդը ցեղասպանություն է գործել հայերի հանդեպ։
Խաղաղության ճանապարհը, իմ կարծիքով, հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ թուրք ժողովուրդը ընդունի իր պատմության այս ծանր բեռը։ Մենք բոլորս խաղաղասեր ենք, և ողջ աշխարհին հայտնի է, որ հայ ժողովուրդը երբեք զավթող, պատերազմ հրահրող կամ հարձակվող չի եղել։ Մենք միշտ պաշտպանվել ենք։
