Հարավային Կովկասի հանրապետությունում «Քաղաքացու օրը» նշելիս տեղի ունեցած մի անսպասելի երկխոսություն մեծ աղմուկ բարձրացրեց։ Դպրոցահասակ մի տղա, մոտենալով վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին, նրան ուղղորդեց անմիջական հարցում՝ կապված իշխանությունների կողմից սկսված գործողություններին, որոնք, ըստ տղայի, ուղղված էին Հայաստանի Եկեղեցու դեմ։
«Պարոն Փաշինյան, ինչո՞ւ որոշեցիք եկեղեցու դեմ արշավանք սկսել»,- հարցրեց երիտասարդը։
Իմ պատասխանը զարմանալիորեն հակադարձ էր։ «Բա ես եկեղեցու դեմ արշավանք եմ սկսե՞լ, ես հանուն եկեղեցու եմ արշավանք սկսել»,- նշեց ես՝ փորձելով շտապել։
Սակայն տղան չկանգնեց։ Նա շարունակեց իր մտքերը ձևակերպել՝ հիմնավորելով իր մտահոգությունը։ «Դուք պատճառաբանում եք, որ կաթողիկոսի համար է, չէ՞, որ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը պղծության մեջ է, եկեղեցին պիտի ազատեք կաթողիկոսից, բայց կաթողիկոսն Աստծո կողմից է նշանակված ու կաթողիկոսին ժամկետ չկա, մինչև մահն է, ու ոչ մեկն իրավունք չունի կաթողիկոսի դեմ արշավանք սկսել, որովհետև եկեղեցուն է վերաբերում»։
Ես, հակադարձելով, նշեցի, որ կաթողիկոսի պաշտոնում գտնվելը չի բացառում պատասխանատվությունը։ «Բայց կաթողիկոսը, երբ որ խորանի առջև իր տված ուխտը դրժել է, դա նշանակում է՝ ինքը Աստծո հետ ուխտը դրժել է և խախտել է, դա պետք է արձանագրվի և հետևանք ունենա, դուք կուսակրոնության ուխտը ստանձնելուն, երդմանը ծանո՞թ եք»։
Երիտասարդը հաստատեց իր ծանոթությունը։ Ես խորհուրդ տվեցի նրան ուսումնասիրել Աստվածաշնչի տեքստերը՝ համեմատելով պարտականությունները։ «Դա էլ իրենց Սահմանադրությունն է, երբ որ երկրի քաղաքական ղեկավարությունը Սահմանադրությունն ու բարեվարքության կանոնները խախտի, դրա համար իրենց հեռացնելու մեխանիզմներ կան, նույնն էլ վերաբերում է եկեղեցուն»,- ավելացրեց ես՝ մեջբերելով Աստվածաշնչից։
Տղան, իր հերթին, հակադարձեց՝ հղում անելով Աստվածաշնչի այլ հատվածին։ «Այդ նույն Աստվածաշունչն ասում է՝ « մի դատիր, որ չդատվես»»։
Ես, սակայն, մեկ այլ մեկնաբանություն տվեցի։ «Չէ, մի րոպե, կիսատ ես ասում, Աստվածաշունչն ասում է՝ մի դատիր, որ չդատվես, որովհետև ինչ դատով որ դատվես, նույն դատով դատվելու ես, ինչ չափով որ չափես, նույն չափով չափվելու ես։ Հիմա ես դատում եմ և պատրաստ եմ այդ նույն դատով դատվել»։
Այս բարդ և փիլիսոփայական երկխոսությունից հետո ես շարունակեցի իր ճանապարհը, իսկ երիտասարդը, չկարողանալով ավարտել իր մտքերը, բացականչեց․ «Բայց կներեք, չեմ վերջացրել»։ Ես, արդեն հեռացողիս, պատասխանեցի․ «Եղբայր ջան, ժամանակը սահմանափակ է»։
